Benim cocuklugumun gectigi bu yerlerde;
Çok katlı betonarma evler köyümüzü işgal etmemişti, beton yığınları arasında kalmamıştık, yollarimiz topraktan, coğu ev topraktan, yani kerpiçten yapılıydı. Tek katlı olan bu evlerin, büyük bir odası, mutfağı ve banyosu olurdu. Çoğunun banyosu da oda olarak kullanılan yerin bir köşesiydi. “Hamamlık” denen bu yerde aile bireyleri sırayla yıkanırdı. Zaten yıkanma dediğin nedir ki, hafta da bir olurdu.Bunun ve camasir için dışarıda kazanlar kaynatılır, bütün mahalle o evin camasir, temizlIk günü olduğunu bilirdi.
Biz çocukları ise annemiz naylon leğende yıkar, şampuan kullanmadığımızdan gözümüze sabun kaçtığında basardık feryadı ve yerdik kafamıza hamam tasını…
Tek katlı evlerin damı da kullanılırdı ihtiyac üzere…Toprak damlı, kerpiç evin bir de avlusu olurdu. “Örtme” denilen bu yer soluk alınacak, kazan kaynatılacak, bulgur yapılacak, kelle pişirilecek ve çamaşır yıkanacak yerdi.
Bir de yatma yeriydi catilar, avlular…
dedemin kahvaltı etmeden tabakasına saldırmasını, cigarasını yakmasını hatırlarım.birde elinden birakmadigi Kurani Kerimini. İnsan dünyadan göçüp gittikten sonra hiçbir şeyin kıymeti kalmıyor ama bizlere yasayarak ögrettikleri haric.
Yaşarken çalışarak, didinerek edindikleriniz, bir çırpıda yok pahasına eskicinin eline düşebiliyor. Hayattayken korumak için uğraş verdiklerimiz, öldükten sonra değersiz hale geliyor.
Her şey değersiz, hiçbir şeyin kıymeti yok…
İnsan yaptıklarıyla değer bulur, eşyalarıyla değil ama bir hatıra olarak da hafızalardaki yerini koruyor işte.
DEDEMI, NINEMI ,VEFAT EDEN BÜTÜN BÜYÜKLERIMI VE KÜCÜKLERIMI RAHMETLE ANIYORUM.
MEKANINIZ CENNET OLSUN INSAALLAH.
SIZLERI COK SEVIYORUZ.
|
